KOŚCIÓŁ NIESIE Z CHRYSTUSEM KRZYŻ ZBAWIENIA
Na różne sposoby lud Boży ma naśladować swego Założyciela, Jezusa Chrystusa. Jednym z nich jest niesienie krzyża przez wszystkich należących do Kościoła.
1. Jakie znaczenie posiada cierpienie Chrystusa i zjednoczonych z Nim ludzi? Kol 1,24; Ga 6,14
Cierpienie jest następstwem oddalenia się człowieka od Boga - źródła szczęścia. Trudno nam jednak znaleźć jasną odpowiedź na niektóre dręczące nas pytania, np. dlaczego cierpią niewinne dzieci, dlaczego w kataklizmach ginie tylu ludzi? Wiemy tylko, że Jezus Chrystus, Syn Boży, wziął na siebie wszelką ludzką nędzę, ból, że Jego męka i śmierć krzyżowa przyniosła nam wieczne zbawienie. Przez swoją mękę i zmartwychwstanie Chrystus pokonał śmierć i cierpienie, zbliżył nam wieczne szczęście.
Chrześcijanie wierzą, że człowiek zjednoczony przez łaskę z Chrystusem uczestniczy - dzięki swoim cierpieniom - w zbawianiu świata, czyli w budowaniu królestwa Bożego. Cierpiący chrześcijanin może - jak św. Paweł - powiedzieć: „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24). Cierpienie także jest włączone w proces budowania królestwa Bożego na ziemi.
2. Co znaczy, że cierpienie może stać się drogą do szczęścia? 1 P 5,10; Rz 8,18
Chrzest zanurza nas w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa (por. Rz 6,1-14). Niosąc z Nim krzyż, uśmiercając w swoim życiu grzech, dążymy do chwały zmartwychwstania. Z Chrystusem cierpiącym dla zbawienia świata są szczególnie zjednoczeni ci, których dręczy ból, którzy cierpią za prawdę. Zbawiciel nazywa ich w Ewangelii błogosławionymi. Za każdy trud poniesiony dla innych, człowiek otrzyma w niebie wielką zapłatę. Cierpiący przyczyniają się do zbawienia świata. Zbawienie to polega m.in. na wyzwoleniu ludzkości z niewoli cierpienia, śmierci. Krzyż jest drogą do własnej chwały, do szczęścia. Niesiony z Chrystusem pomaga też innym osiągnąć wieczną radość.
3. Dlaczego nie można zabijać chorych i cierpiących? Ga 6,2
Tylko Bóg jest Dawcą życia, człowiek nie może nikogo zabijać, nawet chorego, bo nie on dał mu życie. Wiara w zbawcze znaczenie cierpień pozwala uważać wszystkich nieuleczalnie chorych za cenną cząstkę kościelnej wspólnoty, uczestniczącą w szczególny, choć niezrozumiały dla nas sposób, w urzeczywistnianiu królestwa sprawiedliwości, miłości i pokoju. Kościół wierzy, że nie tylko „działacze” przekształcają świat, doskonalą go i zbawiają, lecz że czynią to również - i to może w większym stopniu - ludzie na pierwszy rzut oka niepotrzebni z powodu swoich słabości i ułomności. Kościół wierzący w zbawcze znaczenie cierpień, zdecydowanie odrzuca myśl, by wykluczać z życia społeczeństwa ludzi chorych i kalekich, by przerywać ciążę nawet wtedy, gdy istnieje podejrzenie, że dziecko urodzi się nieuleczalnie chore, by zabijać starców, psychicznie chorych itp.
4. Jakie znaczenie dla chorego i dla zbawienia świata posiada sakrament namaszczenia chorych? Jk 5,14-15
W sakramencie namaszczenia chorych, Chrystus przez Ducha Świętego jednoczy ciężko chorego lub umierającego człowieka ze sobą i daje mu udział w swoich zbawczych cierpieniach i śmierci. W ten sposób chory człowiek zjednoczony z Chrystusem uczestniczy w Jego zbawczej ofierze, współdziała z Nim w zbawianiu świata. Swoimi łaskami Chrystus pomaga też samemu cierpiącemu w cierpliwym znoszeniu krzyża choroby. W sakramencie chorych Zbawiciel zlewa na cierpiącego łaskę konieczną do uleczenia duchowych i fizycznych niemocy, a także odpuszcza grzechy, o ile chory za nie żałuje.
5. W jakim znaczeniu całe życie chrześcijanina i jego działalność mogą być zbawczym krzyżem? Łk 9,23
Chrześcijanin może współcierpieć z Chrystusem nie tylko w przeciwnościach losowych, chorobach, kataklizmach, nieszczęśliwych wypadkach. Również wypełnianie codziennych obowiązków łączy się z krzyżem „szarzyzny”, „zwykłości”. Każdy dzień przynosi ze sobą coś trudnego, dlatego św. Paweł powie: „Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele” (2 Kor 4,10). Krzyż związany jest z głoszeniem Ewangelii, z okazywaniem bliźnim pomocy. Uczciwe życie łączy się z niesieniem krzyża, którym może być pokonywanie różnych trudności, zmaganie się z małodusznością ludzi, znoszenie prześladowań, spotykanie się z drwiną, doznawanie rozczarowań itp. Jezus wzywa swoich uczniów do niesienia krzyża codziennych trudów, załamań, cierpień, chorób. „Jeśli kto chce iść za Mną - mówi - niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!” (Łk 9,23). Niesienie krzyża codziennych trudności prowadzi do zbawienia. Uczeń Chrystusa nie może uchylać się od krzyża budowania nowej ziemi, na której zamieszka sprawiedliwość (por. 2 P 3,13), nie może osłabnąć jego troska, by ostatecznie Bóg był „wszystkim we wszystkich” (por. 1 Kor 15,28). Uciążliwym krzyżem może być pokonywanie swoich grzechów i wad, swego egoizmu, a także zauważanie, że niewiele się zmieniamy.
6. Jak należy się zachowywać w cierpieniu, aby przyczyniało się do zbawienia świata? Mt 26,37-39
Można, a czasami nawet trzeba usuwać cierpienie posługując się wszelkimi dobrymi, humanitarnymi środkami, np. poddając się leczeniu. Nie zawsze jednak udaje się nam usunąć je z życia. W takim wypadku pozostaje nam jedno: nieść swój krzyż razem z Chrystusem, współofiarować się ze Zbawicielem Ojcu niebieskiemu dla zbawienia świata. Od samego cierpienia ważniejsza jest nasza świadoma postawa, jaką przyjmujemy w różnych doświadczeniach. Jeśli z cierpliwością i poddaniem się Bogu przyjmujemy wszystkie przeciwności losowe, przykrości, kłopoty, wówczas umacnia się nasza miłość do Boga i do ludzi. Ta miłość, doskonaląca się w cierpieniu, posiada wartość zbawczą. Dzięki niej uczestniczymy w eschatologicznej odnowie świata. Chrystus dał nam przykład, jak zachować się w cierpieniach, aby udoskonaliły naszą miłość i stały się cierpieniami zbawczymi. On w Ogrójcu, w obliczu śmierci, wołał do Boga: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty” (Mt 26,39).
7. Dlaczego chrześcijańska nauka o cierpieniu nie niszczy radości wierzących? Rz 6,8-9
Nieraz zarzuca się chrześcijaństwu, że jego nauka o krzyżu jest czymś w rodzaju duchowego „masochizmu” rozkoszującego się cierpieniem. Zarzut taki wynika z niewłaściwego rozumienia nauki Chrystusa. Zbawiciel nie nakazuje szukać cierpienia dla „samego cierpienia”. Przecież i On nie narażał się na niebezpieczeństwa bez potrzeby (por. J 4,1-2). Jezus wymaga od nas jedynie miłości, a ta związana jest na tym świecie z cierpieniem. Kościół wierny nauce Jezusa też nie zakazuje walki z cierpieniem. Chrześcijańska nauka moralna zabrania jedynie używać nieetycznych środków w usuwaniu cierpienia, np. zakazuje zabijać chorych, starców, nienarodzone dzieci itp. Tym, którzy nie potrafią się uwolnić od swojego krzyża, nauka Chrystusa niesie pomoc, ukazując zbawczy sens cierpień i kłopotów.
Krzyż związany jest tylko z obecną formą świata. Kiedy nastanie pełnia królestwa Bożego, wówczas znikną wszystkie cierpienia. W odnowionym świecie Bóg zamieszka pośród swojego ludu, będzie „«Bogiem z nimi». I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21,3-4).
PODSUMOWANIE
Chrystus założył Kościół - lud Boży, w celu zbawiania świata i jednoczenia ludzi między sobą i z Bogiem. Cały lud Boży, złożony ze świeckich i duchownych, powołany jest przez Jezusa Chrystusa do tego zbawczego zadania, czyli do przekształcania świata w królestwo Boże, królestwo sprawiedliwości, miłości, prawdy i pokoju. Cały lud Boży współdziała z Chrystusem zbawiającym świat, wypełniając funkcję prorocką, kapłańską i pasterską. Założony przez Jezusa Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski.
Kościół jest święty, ponieważ mieszka w nim Chrystus i Duch Święty, jednak z powodu ludzkich ułomności musi ustawicznie się oczyszczać i doskonalić. To doskonalenie się polega na zwalczaniu grzechu i rozwijaniu miłości. Pokonując nasz egoizm, pomagamy Kościołowi w doskonaleniu się, gdyż jesteśmy z nim ściśle zjednoczeni przez sakrament chrztu i Eucharystię. Doskonalenie swego życia jest jednym ze sposobów budowania Kościoła i królestwa Bożego na ziemi.
Lud Boży dąży do swej pełni, która nastanie w dniu powtórnego przyjścia Chrystusa w chwale. Wtedy Kościół osiągnie pełną świętość, jedność i powszechność, gdyż obejmie pełną liczbę zbawionych, zostanie też całkowicie wyzwolony z grzechu, cierpienia i śmierci. Do tego czasu jednym z zadań Kościoła będzie usuwanie cierpienia z życia człowieka oraz niesienie krzyża dla zbawienia świata.
