KOŚCIÓŁ TWÓRCĄ KRÓLESTWA PRAWDY l MIŁOŚCI
Jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół od samego początku istnienia został powołany do rozszerzania się, do przemieniania świata, doskonalenia go, jednoczenia z Bogiem. Izolowanie się Kościoła od świata, zamknięcie się w sobie sprzeciwia się zamiarowi Jego Założyciela - Jezusa Chrystusa, który pragnie, aby Kościół kontynuował Jego dzieło jednoczenia, uświęcania i zbawiania ludzkości, dzieło budowania królestwa Bożego.
1. Co znaczy, że Kościół jest ludem Bożym przekształcającym świat w królestwo Boże? Mt 5,13-14
Grzech zburzył jedność ludzkości. Chrystus przyszedł na świat, aby zbudować nową społeczność, zjednoczoną w prawdzie i miłości. Założył Kościół, który ustanowił narzędziem jednoczenia świata i przemieniania go w królestwo dobra, prawdy, miłości, czyli w królestwo Boże. Na wszystkich, którzy przez chrzest należą do ludu Bożego, a nie tylko na kapłanach, spoczywa obowiązek przemieniania i doskonalenia świata, aby stał się wreszcie królestwem Ojca, w którym najwyższym prawem będzie Jego wola. Przekształcanie świata w królestwo Boże, w królestwo prawdy i miłości, dokonuje się dzięki wypełnianiu przez cały lud Boży - Kościół - funkcji prorockiej, kapłańskiej i pasterskiej.
2. Na czym polega wypełnianie funkcji prorockiej przez cały lud Boży i jakie ma ono znaczenie dla Kościoła i świata? Rz 10,8-10
Przez chrzest zostaliśmy zjednoczeni z Chrystusem Prorokiem i uczestniczymy w Jego posłudze prorockiej, zwanej także - nauczycielską. Posługa ta polega na głoszeniu światu Ewangelii. Zbawiciel dał taki nakaz: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”! (Mk 16,15). Wszyscy ochrzczeni, a nie tylko kapłani mają głosić światu Dobrą Nowinę. Obowiązek ten spoczywa w szczególnym stopniu na rodzicach, odpowiedzialnych za zbawienie dzieci. Głoszenie słowa Bożego odnawia Kościół i świat, rodzi wiarę nieodzowną do osiągnięcia wiecznego życia. Uczeń Chrystusa buduje Kościół, a tym samym i królestwo Boże, gdy swoim przykładem i słowem umacnia wiarę i miłość bliźnich, gdy przypomina im o wieczności, o życiu z Bogiem, o przyszłym zmartwychwstaniu, o powołaniu do wiecznego istnienia.
3. Na czym polega wypełnianie funkcji kapłańskiej przez hierarchię i przez świeckich i jakie znaczenie ma ono dla Kościoła i dla świata? 1 P 2,4-5; Rz 12,1-2
Przez chrzest i bierzmowanie zostaliśmy zjednoczeni z Chrystusem Arcykapłanem i uczestniczymy w Jego kapłańskiej posłudze. Wszyscy ochrzczeni uczestniczą w tzw. powszechnym kapłaństwie ludu Bożego, różniącym się od kapłaństwa hierarchicznego, nazywanego też służebnym. Wypełniając posługę kapłańską, cały lud Boży, Kościół, umacnia się, a także przekształca świat. Posługa ta jest spełniana, gdy wszyscy chrześcijanie, razem z Arcykapłanem Jezusem Chrystusem, składają Bogu Ojcu w ofierze samych siebie, gdy przyjmują szczególnie Komunię św., gdy modlą się i kierują swoim życiem zgodnie z wolą Bożą, czyniąc dobro.
Otrzymane w sakramencie kapłaństwa dary Ducha Świętego czynią kapłanów szczególnymi współpracownikami Chrystusa Proroka, Arcykapłana i Pasterza, budującego swoje królestwo sprawiedliwości, prawdy i miłości. Duch Święty uzdalnia ich do sprawowania sakramentów, pomaga kierować Kościołem, aby wszyscy osiągnęli zbawienie. Udziela im też wielkiej mocy, aby głoszone przez nich słowo Boże budziło zbawczą wiarę.
4. Jakie znaczenie dla Kościoła i dla przemieniania świata mają sakramenty święte?
Słowo Boże i sakramenty budują Ciało Chrystusa - Kościół, a tym samym ustawicznie przekształcają świat w królestwo Boże, w którym Stwórca zostanie uznany za Ojca, a ludzie - za braci. Przez sakrament chrztu jednoczymy się z Chrystusem i Jego Kościołem. W tym sakramencie Zbawiciel odradza nas duchowo, gładzi grzech pierworodny, udziela łask koniecznych do budowania Kościoła będącego zaczątkiem królestwa Bożego. Dary niezbędne do umacniania i rozszerzania Kościoła udzielane są przez Ducha Świętego wiernym również w sakramencie bierzmowania. Przez Komunię św. jeszcze bardziej pogłębia się jedność Kościoła w Chrystusie, a także - jedność całego świata.
Św. Paweł pisze: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1 Kor 10,16-17). Budowanie Kościoła Chrystusowego dokonuje się także przez sakrament pojednania i namaszczenia chorych. W sakramentach tych Chrystus odpuszcza grzechy niszczące jedność z Nim. Przez sakrament chorych cierpiący lub umierający człowiek uczestniczy w zbawczej męce Chrystusa, a tym samym w szczególny sposób współdziała z Nim w przekształcaniu i zbawianiu świata. W sakramencie małżeństwa nowożeńcy otrzymują łaski konieczne do budowania „kościoła domowego”, którym powinna być rodzina. Ich ludzka miłość umacnia się w tym sakramencie miłością, jaką Zbawiciel - Oblubieniec kocha swoją Oblubienicę - Kościół (por. Ef 5,25-30). Małżeństwo jest obrazem duchowego przymierza Chrystusa z Kościołem i w tym przymierzu uczestniczy przez łaskę. Sakrament kapłaństwa umożliwia przyjmującym go udzielanie sakramentów koniecznych do budowania Kościoła i przemieniania świata.
