"SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM I ZAMIESZKAŁO WŚRÓD NAS" (J 1,14)
Droga Młodzieży!
1. Piętnaście lat temu, na zakończenie Świętego Roku Odkupienia, powierzyłem wam
wielki drewniany krzyż, zachęcając was, byście nieśli go przez świat jako znak
miłości Pana Jezusa do ludzi i jako orędzie, że zbawienie i odkupienie jest
tylko w Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Od tamtego czasu, gdy podjęły
go wasze ofiarne ramiona i serca, odbywa on długą i nieprzerwaną pielgrzymkę
przez kontynenty, ukazując, że krzyż idzie z młodymi, a młodzi idą z krzyżem.
Wokół "krzyża Roku Świętego" narodziła się i rozwinęła inicjatywa Światowych Dni
Młodzieży. Są one swoistymi "przystankami" na waszym szlaku młodych chrześcijan
oraz nieustannym i naglącym wezwaniem, by budować życie na skale, którą jest
Chrystus. Czyż możemy nie błogosławić Boga za liczne owoce, jakie wydały w życiu
poszczególnych osób i całego Kościoła Światowe Dni Młodzieży, które w ostatnich
latach naszego stulecia wyznaczały rytm wędrówki młodych chrześcijan ku nowemu
tysiącleciu? Przemierzywszy kontynenty, krzyż ten powraca teraz do Rzymu, niosąc
z sobą modlitwę i postanowienia milionów młodych, którzy dostrzegli w nim prosty
i święty znak miłości Boga do ludzkości. Jak bowiem wiecie, właśnie Rzym będzie
gościł Światowy Dzień Młodzieży Roku 2000, obchodzony w samym sercu Wielkiego
Jubileuszu. Młodzi przyjaciele, zapraszam was, byście z radością wyruszyli w
pielgrzymce na to wielkie spotkanie Kościoła, które słusznie nazwane zostało
"Jubileuszem Młodych". Przygotujcie się do przekroczenia Drzwi Świętych ze
świadomością, że przejść przez nie znaczy ożywić swą wiarę w Chrystusa, aby żyć
nowym życiem, które On nam dał (por. Incarnationis mysterium, 8).
2. Jako temat XV Światowego Dnia Młodzieży wybrałem lapidarne zdanie, w którym
apostoł Jan wyraził wzniosłą tajemnicę wcielonego Boga: "Słowo stało się ciałem
i zamieszkało wśród nas" (J 1, 14). Tym, co wyróżnia wiarę chrześcijańską
spośród wszystkich innych religii, jest przekonanie, że człowiek imieniem Jezus
z Nazaretu jest Synem Bożym, wcielonym Słowem, drugą Osobą Trójcy, która
przyszła na świat. Takie jest "od samego początku radosne przekonanie Kościoła,
gdy sławi 'wielką tajemnicę pobożności' - Chrystusa, który 'objawił się w
ciele'" (KKK, 463). Niewidzialny Bóg jest żywy i obecny w Jezusie, Synu Maryi -
Theotókos, Bogarodzicy. Jezus z Nazaretu jest Bogiem-z-nami, Emmanuelem: kto Go
zna, zna Boga, kto Go widzi, widzi Boga, kto idzie za Nim, idzie za Bogiem, kto
jednoczy się z Nim, jest zjednoczony z Bogiem (por. J 12, 44-50). W Jezusie
narodzonym w Betlejem Bóg poślubia ludzką naturę i staje się dostępny,
zawierając przymierze z człowiekiem. Na progu nowego tysiąclecia z głębi serca
kieruję do was ponownie naglące wezwanie, byście otworzyli na oścież drzwi
Chrystusowi - Słowu, które "wszystkim (...), którzy Je przyjęli, dało moc, aby
się stali dziećmi Bożymi" (J 1, 12). Przyjąć Chrystusa znaczy otrzymać od Ojca
misję życia miłością do Niego i do braci, w poczuciu solidarności ze wszystkimi,
bez żadnej różnicy; znaczy wierzyć, że w ludzkich dziejach, choć naznaczonych
złem i cierpieniem, ostatnie słowo należy do życia i miłości, ponieważ Bóg
zamieszkał wśród nas, abyśmy mogli zamieszkać w Nim. Przez wcielenie Chrystus
stał się ubogi, aby nas wzbogacić swoim ubóstwem, i obdarzył nas odkupieniem,
które jest przede wszystkim owocem krwi przelanej przez Niego na krzyżu (por.
KKK, 517). Na Kalwarii "On się obarczył naszym cierpieniem, (...) był przebity
za nasze grzechy" (Iz 53, 4-5). Najwyższa ofiara Jego życia, dobrowolnie złożona
za nasze zbawienie, jest świadectwem nieskończonej miłości Boga do nas. Tak
pisze o tym apostoł Jan: "Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego
Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie
wieczne" (J 3, 16). Posłał Go, aby we wszystkim z wyjątkiem grzechu dzielił
naszą ludzką naturę; "darował" Go bez reszty ludziom, nie bacząc na ich
uporczywy sprzeciw (por. Mt 21, 33-39), aby przez Jego śmierć uzyskać dla nich
pojednanie. "Bóg stworzenia objawia się jako Bóg odkupienia, który jest wierny
Sobie Samemu, wierny swej miłości do człowieka i do świata, wyrażonej w dniu
stworzenia. (...) Jakąż wartość musi mieć w oczach Stwórcy człowiek, skoro
zasłużył na takiego i tak potężnego Odkupiciela" (Redemptor hominis, 9. 10).
Jezus wyszedł na spotkanie śmierci, nie cofając się przed żadną konsekwencją
swojego "bycia z nami" jako Emmanuel. Postawił się na naszym miejscu, wybawiając
nas na krzyżu od zła i grzechu (por. Evangelium vitae, 50). Podobnie jak rzymski
setnik, który patrząc na konanie Jezusa pojął, że był On Synem Bożym (por. Mk
15, 39), tak i my, widząc i kontemplując Ukrzyżowanego możemy zrozumieć, kim
naprawdę jest Bóg, który w Nim objawia miarę swej miłości do człowieka (por.Redemptor
hominis, 9). Męka, czyli passio, wskazuje na miłość pełną "pasji", która oddaje
samą siebie bezinteresownie: męka Chrystusa jest zwieńczeniem życia "oddanego"
braciom, aby objawić serce Ojca. Krzyż, choć wydaje się wzniesiony na ziemi, w
rzeczywistości jest zawieszony na niebie niczym obraz ramion Boga, który
przygarnia do siebie świat. Krzyż "jawi się jako centrum, sens i cel całej
historii i każdego ludzkiego życia" (Evangelium vitae, 50). "Jeden umarł za
wszystkich" (2 Kor 5, 14): Chrystus "samego siebie wydał za nas w ofierze i dani
na wdzięczną wonność Bogu" (Ef 5, 2). Śmierć Jezusa kryje w sobie zamysł
miłości, który wiara Kościoła nazywa "tajemnicą odkupienia": cała ludzkość
zostaje odkupiona, to znaczy wyzwolona z niewoli grzechu i wprowadzona do
Królestwa Bożego. Chrystus jest Panem nieba i ziemi. Kto słucha Jego słowa i
wierzy w Ojca, który Go posłał na świat, ma życie wieczne (por. J 5, 24). On
jest "Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata" (J 1, 29. 36), jest
najwyższym Kapłanem, który tak jak my został we wszystkim doświadczony i dlatego
może współczuć z naszymi słabościami (por. Hbr 4, 14 n); "wydoskonalony" przez
bolesne doświadczenie krzyża, stał się "sprawcą zbawienia wiecznego dla
wszystkich, którzy Go słuchają" (Hbr 5, 9).
3. Młodzi przyjaciele, stając w obliczu tych wielkich tajemnic, uczcie się
przyjmować postawę kontemplacji. Z zachwytem podziwiajcie Nowo Narodzonego,
którego Maryja wydała na świat, owiniętego w pieluszki i położonego w żłobie: to
sam Bóg, który przyszedł do nas. Patrzcie na Jezusa z Nazaretu, przez jednych
przyjętego, a przez innych wyszydzonego, wzgardzonego i odrzuconego: to
Zbawiciel wszystkich. Adorujcie Chrystusa, naszego Odkupiciela, który nas
wybawia i wyzwala od grzechu i śmierci: to żywy Bóg, źródło Życia. Kontemplujcie
i rozważajcie tę prawdę! Bóg stworzył nas, byśmy mieli udział w Jego własnym
życiu; powołuje nas, byśmy byli Jego dziećmi, żywymi członkami mistycznego Ciała
Chrystusa, świetlanymi świątyniami Ducha miłości. Wzywa nas, byśmy "należeli" do
Niego: pragnie, aby wszyscy byli święci. Młodzi przyjaciele, miejcie świętą
ambicję być świętymi, tak jak On jest święty! Zapytacie mnie: ale czy dziś można
być świętym? Gdybyśmy mieli liczyć wyłącznie na ludzkie siły, cel ten
rzeczywiście zdawałby się nieosiągalny. Znacie przecież dobrze swoje sukcesy i
swoje porażki; wiecie, jak wielkie brzemiona ciążą na człowieku, jakie
niebezpieczeństwa mu zagrażają i jakie są konsekwencje jego grzechów. Czasem
można wręcz ulec zniechęceniu i dojść do wniosku, że nie da się niczego zmienić
ani w świecie, ani w sobie samych. Choć droga jest trudna, wszystko możemy w
Tym, który jest naszym Odkupicielem. Nie zwracajcie się zatem do nikogo poza
Jezusem. Nie szukajcie gdzie indziej tego, co tylko On może wam dać, bo "nie ma
w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego
imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni" (Dz 4, 12). Z Chrystusem świętość -
czyli cel, jaki Bóg wyznacza każdemu ochrzczonemu - staje się osiągalna. Liczcie
na Niego: wierzcie w niezwyciężoną moc Ewangelii i z wiary uczyńcie fundament
swojej nadziei. Jezus idzie z wami, odnawia wasze serca i pomnaża wasze siły
mocą Ducha Świętego. Młodzi wszystkich kontynentów, nie lękajcie się być
świętymi nowego tysiąclecia! Bądźcie miłośnikami kontemplacji i modlitwy;
postępujcie zgodnie z wyznawaną wiarą i służcie ofiarnie braciom jako żywe
członki Kościoła i budowniczowie pokoju. Aby zrealizować ten niełatwy program
życiowy, wsłuchujcie się w słowo Boże i czerpcie siły z sakramentów, zwłaszcza z
Eucharystii i z sakramentu pokuty. Chrystus chce, byście byli nieustraszonymi
apostołami Jego Ewangelii i budowniczymi nowej ludzkości. Czy możecie bowiem
twierdzić, że wierzycie w Boga, który stał się człowiekiem, jeżeli nie
występujecie przeciwko temu, co poniża człowieka i rodzinę? Jeśli wierzycie, że
Chrystus objawił miłość Ojca do każdego stworzenia, musicie nie szczędząc sił
włączać się w budowę nowego świata, opartego na mocy miłości i przebaczenia, na
walce przeciw niesprawiedliwości i wszelkiej nędzy fizycznej, moralnej i
duchowej, na podporządkowaniu polityki, gospodarki, kultury i techniki
człowiekowi oraz jego integralnemu rozwojowi.
4. Pragnę z całego serca, aby bliski już Jubileusz stał się sprzyjającą
sposobnością do śmiałej odnowy duchowej i szczególnie uroczystej celebracji
miłości Boga do rodzaju ludzkiego. Niech z całego Kościoła wzniesie się "hymn
uwielbienia i wdzięczności ku Ojcu, który w swej niezrównanej miłości dozwolił,
byśmy byli w Chrystusie 'współobywatelami świętych i domownikami Boga' (Ef 2,
19)" (Incarnationis mysterium, 6). Umocnieniem są dla nas niewzruszone pewniki
wyrażone przez św. Pawła: skoro Bóg nie oszczędził własnego Syna, ale wydał Go
za nas wszystkich, to czyż nie da nam wraz z Nim także wszystkiego innego? Któż
nas oderwie od miłości Chrystusowej? We wszystkich wydarzeniach naszego życia,
nawet w śmierci, możemy odnieść pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował
aż po krzyż (por. Rz 8, 31-37). Tajemnica wcielenia Syna Bożego oraz tajemnica
dokonanego przezeń odkupienia wszystkich stworzeń to centralne orędzie naszej
wiary. Kościół głosi je nieprzerwanie przez stulecia, krocząc "pośród
niezrozumienia i prześladowań świata oraz pociech Bożych" (św. Augustyn, De Civ.
Dei, 18, 51, 2; PL 41, 614) i powierza je wszystkim swoim dzieciom jako cenny
skarb, którego należy strzec i którym trzeba się dzielić. Także wy, droga
młodzieży, jesteście spadkobiercami i strażnikami tego dziedzictwa: "Taka jest
nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą w
Chrystusie Jezusie, Panu naszym" (Obrzęd bierzmowania). Będziemy ją głosić razem
podczas najbliższego Światowego Dnia Młodzieży, w którym - jak mam nadzieję -
weźmiecie bardzo liczny udział. Rzym jest "miastem-sanktuarium", w którym
pamiątki apostołów Piotra i Pawła oraz męczenników przypominają pielgrzymom o
powołaniu każdego ochrzczonego. W sierpniu przyszłego roku na oczach świata
powtórzymy wyznanie wiary apostoła Piotra: "Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz
słowa życia wiecznego" (J 6, 68), bo "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego" (Mt
16, 16). Także wam, chłopcy i dziewczęta, którzy będziecie dorośli w następnym
stuleciu, powierzona zostaje "Księga Życia", którą Papież, przekraczając jako
pierwszy próg Świętych Drzwi w noc Bożego Narodzenia tego roku, ukaże Kościołowi
i światu jako źródło życia i nadziei dla trzeciego tysiąclecia (por.
Incarnationis mysterium, 8). Niech Ewangelia stanie się waszym najcenniejszym
skarbem: studiując wnikliwie słowo Boże i wielkodusznie je przyjmując,
znajdziecie w nim pokarm i siły do codziennego życia, odkryjecie uzasadnienie
dla nieustannego trudu budowania cywilizacji miłości.
5. Skierujmy teraz spojrzenie ku Maryi Matce Bożej, której rzymska świątynia -
bazylika Matki Boskiej Większej - jest jednym z najstarszych i najznamienitszych
sanktuariów, jakie poświęcił Jej pobożny lud chrześcijański. Wcielenie Słowa i
odkupienie człowieka związane są ściśle ze zwiastowaniem, w którym Bóg objawił
Maryi swój zamysł i znalazł w Niej - młodej jak wy - Serce gotowe poddać się
całkowicie działaniu Jego miłości. Od stuleci pobożność chrześcijańska wspomina
każdego dnia w modlitwie "Anioł Pański" ten moment wkroczenia Boga w dzieje
człowieka. Niech ta modlitwa stanie się waszą modlitwą i codziennym przedmiotem
rozważań. Maryja jest jutrzenką, która poprzedza wschód Słońca sprawiedliwości,
Chrystusa, naszego Odkupiciela. Odpowiadając swoim "tak" na zwiastowanie i
otwierając się całkowicie na zamysł Ojca, przyjęła Syna i umożliwiła Jego
wcielenie. Jako pierwsza wśród uczniów towarzyszyła Jezusowi swą ukrytą
obecnością aż po Kalwarię i umacniała nadzieję apostołów, gdy oczekiwali
zmartwychwstania i Pięćdziesiątnicy. W życiu Kościoła nadal jest mistycznie
obecna jako Ta, która poprzedza przyjście Chrystusa. Jej zatem, która pełni
nieustannie posługę Matki Kościoła i każdego chrześcijanina, zawierzam ufnie
przygotowania do XV Światowego Dnia Młodzieży. Niech Najświętsza Maryja Panna
nauczy was, młodzi przyjaciele, rozeznawać wolę niebieskiego Ojca wobec waszego
życia. Niech wam wyjedna moc i mądrość, byście umieli rozmawiać z Bogiem i mówić
o Bogu. Niech was przynagla swoim przykładem, byście w nowym tysiącleciu byli
głosicielami nadziei, miłości i pokoju. W oczekiwaniu na waszą liczną obecność w
Rzymie w przyszłym roku, "polecam was Bogu i słowu Jego łaski władnemu zbudować
i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi" (Dz 20, 32), a zarazem z całego serca
i z miłością błogosławię wam, waszym rodzinom i bliskim wam osobom.
Watykan, 29 czerwca 1999 r., w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
![FPCreated[1].gif (9864 bytes)](../staryserwis/images/FPCreated1.gif){kind=small}