Historia Kościoła Katolicka Ks. prof. dr hab. Marian Banaszak
Apostolskiej gorliwości (30 - 140)
Życie i działalność Jezusa Chrystusa, omawiane szczegółowo w biblistyce, interesują historię Kościoła o tyle, o ile jest On jego Założycielem.
Z Chrystusowego ustanowienia stało się Kolegium Dwunastu Apostołów bezpośrednio odpowiedzialnym za rozwój Kościoła. Nazwa Apostołowie, utworzona przez pierwszych chrześcijan i częsta w Dziejach Apostolskich i Listach., obejmuje nie tylko Dwunastu, lecz i tych, którzy byli naocznymi świadkami życia, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zostali powołani do przepowiadania Ewangelii. Paweł z Tarsu oparł własne prawo do tytułu Apostoła na widzeniu Chrystusa pod Damaszkiem oraz na niezachwianym dawaniu świadectwa o Nim i na swoim posłannictwie, ustanowionym od dawna przez Boga.
Bezpośredni uczniowie Apostołów cieszyli się szczególnym autorytetem nie tylko u współczesnych sobie, ale i u następnych pokoleń chrześcijan. Tych z nich, którzy stali się pisarzami na przełomie I i II wieku, nazwano. w XVII wieku Ojcami Apostolskimi, gdyż ich pisma, choć nie uznawane za natchnione, cieszyły się w starożytności chrześcijańskiej podobną wartością, jak księgi kanoniczne. Ostatnim pismem Ojców Apostolskich jest Pasterz Hermasa, dzieło powstałe około 140 roku. Kończy więc okres apostolskiej gorliwości, który w późniejszych wiekach był uważany za idealny okres dziejów Kościoła. Niejeden też reformator w średniowieczu i czasach nowożytnych domagał się powrotu chrześcijan do Kościoła czasów apostolskich.
Politeizm i kultura helleńska. Kościół antiocheński. Szaweł z Tarsu - Paweł Apostoł. Widzenie Piotra - sobór apostolski. Spór antiocheński. Druga i trzecia podróż Pawłowa. Pawłowe struktury i teologia. Misje Dwunastu.
Piotr w Rzymie. Grób Piotra. Paweł w Rzymie i Hiszpanii. Zarządzenie Klaudiusza. Okrucieństwo Nerona. Prześladowanie Domicjana. Nienawiść pogan. Reskrypty Trajana i Hadriana.
