Benedykt XVI podkreśla znaczenie Tradycji Apostolskiej w życiu Kościoła
KATOLICKA AGENCJA INFORMACYJNA 03-05-2006
Tradycja jest żywą Ewangelią, głoszoną przez apostołów i ich następców, która w sposób wierny pierwszemu doświadczeniu przekazuje to, czym Kościół jest i w co wierzy - powiedział Benedykt XVI w katechezie podczas audiencji ogólnej 3 maja na Placu św. Piotra w Watykanie. W przemówieniu do Polaków wspomniał o nadaniu Matce Bożej tytułu Królowej Polski przez króla Jana Kazimierza przed 350 laty. W dzisiejszym spotkaniu na Placu św. Piotra wzięło udział około 60 tys. osób, w tym prawie 6 tys. naszych rodaków. Była to, jak dotychczas, największa liczba uczestników audiencji za obecnego pontyfikatu. Na jej zakończenie Papież udzielił wszystkim błogosławieństwa apostolskiego.
Oto polski tekst nauczania Ojca Świętego:
Drodzy bracia i siostry,
w naszych katechezach pragniemy zrozumieć, czym jest Kościół. Ostatnio, rozważając temat tradycji apostolskiej, widzieliśmy, że nie jest ona zbiorem rzeczy i słów, niczym szkatułka rzeczy martwych; Tradycja jest [natomiast] rzeką nowego życia, która płynie ze źródeł, od Chrystusa aż do nas, i włącza nas w historię Boga z ludzkością. Temat Tradycji jest tak istotny, iż chciałbym także dzisiaj zatrzymać się na nim, ponieważ ma ogromne znaczenie dla życia Kościoła.
W związku z tym Sobór Watykański II podkreślił, że Tradycja jest przede wszystkim apostolska ze względu na swoje początki: "Bóg w niezmierzonej łaskawości postanowił, aby to, co dla zbawienia wszystkich narodów objawił, pozostało na zawsze nieuszczuplone i było przekazywane wszystkim pokoleniom. Dlatego Chrystus Pan, w którym całe objawienie Najwyższego Boga znajduje swą pełnię (por. 2 Kor 1,20 i 3,16-4,6), polecił Apostołom, by Ewangelię zapowiedzianą przedtem przez proroków, przez siebie zaś wypełnioną i obwieszczoną, głosili wszystkim ludziom jako źródło wszelkiej zbawiennej prawdy i porządku moralnego " (Konstytucja dogmatyczna "Dei Verbum ", 7).
Sobór zwraca następnie uwagę, jak polecenie to "zostało wiernie wypełnione przez Apostołów, którzy głoszeniem ustnym, przykładami i zorganizowanym działaniem przekazali to, o czym dowiedzieli się czy to z samych słów, z zachowania i czynów Chrystusa, czy też dzięki pomocy Ducha Świętego " (tamże). Z Apostołami, dodaje Sobór, współpracowali także mężowie apostolscy, "którzy pod natchnieniem tegoż Ducha Świętego na piśmie utrwalili orędzie zbawienia " (tamże).
Apostołowie, przywódcy eschatologicznego Izraela, których było także dwunastu, podobnie jak plemion narodu wybranego, kontynuują "zbiory " zapoczątkowane przez Pana i czynią to zwłaszcza przez wierne przekazywanie otrzymanego daru, dobrej nowiny o Królestwie, które przyszło do ludzi w Jezusie Chrystusie. Ich liczba dwunastu wyraża nie tylko kontynuację za pośrednictwem świętych korzeni, Izraela dwunastu plemion, ale także powszechne przeznaczenie ich posługi, niosącej zbawienie aż po najdalsze krańce ziemi. Mówi o tym także symboliczne znaczenie, jakie mają liczby w świecie semickim: dwanaście to wielokrotność trzech, liczby doskonałej, oraz czterech, liczby, która odsyła do czterech punktów kardynalnych, a więc do całego świata.
Wspólnota zrodzona z przepowiadania ewangelicznego uważa się za zgromadzoną przez słowo tych, którzy jako pierwsi doświadczyli Pana i przez Niego zostali posłani. Wie ona, że liczyć może na przewodnictwo zarówno Dwunastu, jak i tych, którzy z biegiem czasu przyłączają się do nich jako następcy w posłudze Słowa i w służbie jedności. W związku z tym wspólnota czuje się zobowiązana przekazywać innym "dobrą nowinę " bieżącej obecności Pana i Jego tajemnicy paschalnej, działającej w Duchu. Widać to doskonale w niektórych miejscach korespondencji Pawłowej: "Przekazałem wam na początku to, co przejąłem " (1 Kor 15, 3). Ważne jest to, że św. Paweł czuje się wezwany pierwotnie przez Chrystusa osobistym powołaniem, jest prawdziwym apostołem, a mimo to również dla niego podstawowe znaczenie ma wierność temu, co otrzymał. Nie chciał on wymyślać nowego chrześcijaństwa, by tak rzec - Pawłowego, lecz nalegał: "Przekazałem wam to, co i ja przejąłem ". Przekazał początkowy dar, który pochodzi od Pana i będący prawdą, która zbawia. Z kolei u kresu życia powiada do Tymoteusza: "Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka " (2 Tm 1,14).
Ukazuje to także skutecznie to prastare świadectwo wiary chrześcijańskiej, zapisane przez Tertuliana około roku 200: "(Apostołowie) na początku potwierdzili wiarę w Jezusa Chrystusa i ustanowili Kościoły dla Judei, a wkrótce potem, rozsiani po świecie ogłosili tę samą naukę i tę samą wiarę narodom, zakładając w ten sposób Kościoły w każdym mieście. Z nich z kolei inne Kościoły zapożyczyły odgałęzienie swej wiary i nasiona nauki, i nieustannie czerpią właśnie po to, aby być Kościołami. W ten sposób także one uważane są za apostolskie jako potomstwo Kościołów apostołów " (Tertulliano, De praescriptione haereticorum. 20: PL 2,32).
Sobór watykański II komentuje: "To zaś, co zostało przekazane przez Apostołów, obejmuje wszystko, co pomaga Ludowi Bożemu prowadzić święte życie oraz przyczynia się do wzrostu jego wiary. W ten sposób Kościół w swej doktrynie, w życiu i kulcie przedłuża i przekazuje wszystkim pokoleniom wszystko, czym jest i w co wierzy " (Konst. "Dei Verbum ", 8). Kościół przekazuje to wszystko, czym jest i w co wierzy, przekazuje to w kulcie, w życiu, w nauczaniu. Tradycja jest więc żywą Ewangelią, głoszoną przez Apostołów w swej całości, na podstawie pełni ich jedynego i niepowtarzalnego doświadczenia: za ich sprawą wiara przekazywana jest innym, aż do nas, aż do skończenia świata.
Innymi słowy Tradycja jest historią Ducha, który działa w historii Kościoła za pośrednictwem Apostołów i ich następców, w wiernej kontynuacji doświadczenia początków. Wyjaśnia to papież św. Klemens Rzymski pod koniec I wieku: "Apostołowie - pisze on - głosili nam Ewangelię, posłani przez Pana Jezusa Chrystusa, Jezus Chrystus zaś posłany był przez Boga. Chrystus pochodzi zatem od Boga, Apostołowie od Chrystusa: i on, i oni pochodzą po kolei z woli Boga... Nasi Apostołowie dowiedzieli się od naszego Pana Jezusa Chrystusa, że miało dojść do sporów wokół funkcji biskupich. Dlatego, przewidując dokładnie przyszłość, ustanowili wybranych i wydali im z kolei rozkaz, aby po ich śmierci inni sprawdzeni mężowie podjęli ich posługę " (Ad Corinthios, 42. 44: PG 1,292.296). Ten łańcuch służby trwa do dzisiaj i będzie trwał aż do skończenia świata.
Ten nakaz wydany przez Jezusa Apostołom przekazali oni swym następcom. Niezależnie od doświadczenia osobistego kontaktu z Chrystusem, doświadczenia jedynego i niepowtarzalnego, Apostołowie przekazali następcom uroczyste posłanie do świata, które otrzymali od Nauczyciela. Greckie słowo apostolos pochodzi właśnie od "apostéllein ", co znaczy wysyłać. Są to wysłani przez Pana. A to wysłanie apostolskie - jak to pokazuje tekst Mt 28,19n - zakłada trzy elementy: "nauczajcie wszystkie narody ", czyli posługa pasterska, "udzielając im chrztu ": posługa liturgiczna, "ucząc je zachowywać wszystko, co wam przekazałem ": posługa prorocka. Tę trojaką posługą gwarantuje bliskość Pana, który mówi: "A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata ". I tak w sposób odmienny od Apostołów my także mamy autentyczne i osobiste doświadczenie obecności zmartwychwstałego Pana przez posługę apostolską. I tak zawsze sam Chrystus dociera do tych, których powołano do wiary. Dystans wieków został pokonany i Zmartwychwstały oddaje się żywy i czynny dla nas, w teraźniejszości Kościoła i świata. I to jest nasza ogromna radość, że w żywej rzece Tradycji Chrystus nie jest odległy o dwa tysiące lat, lecz jest rzeczywiście i zawsze z nami i daje nam prawdę, daje nam światło, pozwalające nam żyć i odnaleźć drogę ku przyszłości!
