Aby kierujący instytucjami publicznymi w krajach misyjnych poprzez odpowiednie prawa wspierali i chronili ludzkie życie od poczęcia aż do naturalnej śmierci
Szacunek do ludzkiego życia jest wielką i ponadczasową prawdą, która płynie z kart Ewangelii. Sam Jezus mówił, że przyszedł, aby ludzie mieli życie i mieli je w obfitości (por. J 10, 10). Obfitość życia to nie tylko dostatek materialny i wszelkiego rodzaju komfort i powodzenie, ale przede wszystkim gwarancja, że ludzkie życie realizuje się od jego poczęcia aż po naturalną śmierć. Gdziekolwiek więc - niezależnie od obszaru geograficznego, kulturowego i politycznego - przychodzi na świat nowe życie, nie tylko powinno, ale musi mieć zapewnione swoje niezbywalne prawa. W ostatnich latach, kiedy podczas pontyfikatu Jana Pawła II miały miejsce synody kontynentalne, wielokrotnie poruszano ten problem w jego licznych aspektach. W końcowych dokumentach synodalnych znajdujemy troskę o ludzkie życie, jego prawa i przywileje. W adhortacji "Ecclesia in Africa" Ojciec Święty Jan Paweł II przypomniał, że podstawową instytucją, która gwarantuje bezpieczeństwo osoby ludzkiej, jest przede wszystkim rodzina (80-82) oraz małżeństwo ze swoim przeznaczeniem i godnością (83). To odniesienie do Afryki posiada swój wymiar uniwersalny, ponieważ nie będzie odpowiedzialności za sprawy życia u osób kierujących instytucjami publicznymi, jeśli same nie będą tworzyć prawdziwych, dobrych, trwałych i normalnych rodzin. Niechcianymi, opuszczonymi i porzuconymi dziećmi, zwanymi dziś często "dziećmi ulicy", interesują się nie tylko duszpasterze oraz ośrodki i instytucje wychowawcze dostrzegające ich problemy, lecz także zorganizowane w sposób mafijny środowiska przestępcze, które w szeregach tych dzieci znajdują podatny materiał na wszelkiego rodzaju przyszłych kryminalistów. Warto sięgnąć również do adhortacji "Ecclesia in America", w której zauważymy, że Jan Paweł II, pisząc o fundamencie praw człowieka, wskazuje przede wszystkim na godności osoby ludzkiej. Kościół w swojej działalności musi uwzględniać troskę o potrzebujących, a jednocześnie wychowywać innych - zwłaszcza kierujących instytucjami publicznymi, aby czuli się odpowiedzialni za tych, których życiu cokolwiek zagraża (57-58). Podobne nauczanie znajdziemy w adhortacji "Ecclesia in Asia", gdzie Ojciec Święty nie zapomniał o tych, których życie poddane jest procesowi marginalizacji z powodu ubóstwa, prześladowań religijnych czy rasowych (33-34). Wiele treści dotyczących tego problemu znajdziemy w adhortacji "Ecclesia in Europa", gdzie Jan Paweł II, korzystając z doświadczeń biskupów europejskich, pisze o budowaniu miasta godnego człowieka, którego fundamentem jest miłość oraz inspirująca te zagadnienia społeczna nauka Kościoła (97-99). W odpowiedzi na papieską intencję misyjną należy zwrócić uwagę, że to właśnie w maju na polskiej ziemi stanie Namiestnik Chrystusowy Benedykt XVI. Jemu, podobnie jak jego wielkiemu poprzednikowi, prawda o życiu jest najdroższa. Podejmijmy więc duchową współpracę, polecając Maryi troskę o życie w krajach misyjnych, jak i na polskiej ziemi. ks. Jan Piotrowski, dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych
