O Zbawco nasz! Ty miłosierdziem darzysz
Ubogich w duchu, ufnych w hojność Twą,
W ofiarę Krzyża i Twą Krew przelaną,
Gdy możni świata szydzą z nas i drwią.
Czerwień i biel, co z Twego Serca spływa,
Dla polskiej duszy jakże bliska jest;
Skruszonych szatą łaski Swej okrywasz,
Umacniasz w wierze, jak przez chrzest.

Trzeba nam męstwa w tej zamętu dobie,
By bronić Twych odwiecznych Świętych Praw;
Dziś chrześcijaństwa kruszą nam przedmurze,
Twoje dziedzictwo! Jezu, wzmocnij, zbaw!
Chroń od zepsucia dziatwę, młodzież, matki,
W ojcach utwierdzaj przodków wiary moc,
Pomóż rozpoznać szatańskie zasadzki
I zniewolenia oddal noc.

Czy się obudzi w sumieniu Narodu
Polska - posłuszna Świętej Woli Twej?
Byś ją przygarnął, obmył z grzechów brudu,
By blask świętości towarzyszył jej?
Ojcowie nasi, którzy są już w Niebie,
Jasno widzieli Twą pomocną dłoń,
My - kłamstwem szczuci - sercem znajdziem Ciebie!
W ufności tej jest nasza broń!